Seria 4, Odcinek 17 – Passage on the Lady Anne

Seria 4, Odcinek 17 - Passage on the Lady Anne
Seria 4, Odcinek 17 – Passage on the Lady Anne

Państwo Ransome (Lee Philips i Joyce Van Patten) stanęli w obliczu poważnego kryzysu małżeńskiego. Alan jest człowiekiem bezgranicznie oddanym pracy, oraz interesom i coraz mniej czasu i uwagi poświęca swej żonie Eileen. Kiedy wybiera się w kolejną podróż biznesową do Anglii, kobieta skłania go do tego, by zabrał ją ze sobą a ponadto nalega na to, by to ona mogła zdecydować o wyborze środka transportu. Chcąc ratować rozsypujący się i wyzuty z uczuć związek, podejmuje decyzję, by podróż z Nowego Jorku do Southampton odbyć na pokładzie leciwego, powolnego liniowca, Lady Anne. Dla Lady Anne będzie to ostatni rejs, dla Ransome’ów szansa na nowy początek.   Czytaj dalej „Seria 4, Odcinek 17 – Passage on the Lady Anne”

Reklamy
Seria 4, Odcinek 17 – Passage on the Lady Anne

Seria 3, Odcinek 26 – Little Girl Lost

little-girl-lost-1
Seria 3, Odcinek 26 – Little Girl Lost

Małżeństwo Millerów (Sarah Marshall i Robert Sampson) budzi ze snu płacz ich pięcioletniej córki, Tiny (Tracy Stratford). Kiedy Chris wstaje, by sprawdzić, co takiego zaniepokoiło dziewczynkę i udaje się do jej pokoiku, nie zastaje córeczki w posłaniu. Jej zawodzący głos zdaje się dobiegać spod łóżka, ale gdy mężczyzna pod nie zagląda nie znajduje tam Tiny. Płacz i nawoływanie dziewczynki – zniekształcone echem i zdające się dobiegać z pewnej oddali – powoduje, że Chris i Ruth, niezdolni do racjonalnego uzasadnienia okoliczności zniknięcia córki, postanawiają wezwać na pomoc przyjaciela, fizyka, Billa (Charles Aidman). Ten dość prędko znajduje jedyne możliwe wyjaśnienie fenomenu – mała Tina przypadkiem przedostała się do innego wymiaru. 

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 26 – Little Girl Lost”

Seria 3, Odcinek 26 – Little Girl Lost

Seria 3, Odcinek 21 – Kick the Can

Seria 3, Odcinek 21 - Kick the Can
Seria 3, Odcinek 21 – Kick the Can

Życie leciwych mieszkańców domu spokojnej starości Sunnyvale zdominowane jest przez rutynowo powtarzane każdego dnia czynności. Ze staruszków uleciała dawna radość i entuzjazm, a ich miejsce zastąpiły smutek, poczucie bycia niepotrzebnymi i porzuconymi. Odwiedzający jednego z rezydentów domu, Charlesa Whitleya (Ernest Truex), syn sprawia mu ogromny zawód. Staruszek liczył bowiem, że tym razem jego potomek zabierze go z tego, napawającego ogromnym przygnębieniem, miejsca. David (Barry Truex), syn Whitleya, spodziewa się jednak kolejnego dziecka i w jego domu nie ma miejsca dla starego ojca. Pozostawiony Charles z nostalgią i pewną zazdrością obserwuje bawiące się w pobliżu dzieci. Widok ten wzbudza w nim falę wspomnień i sprawia, że starszy pan zaczyna się zastanawiać nad ideą młodości. Czym naprawdę jest i czy niedoskonałości starzejącego się ciała całkowicie wykluczają dalsze czerpanie radości z życia?

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 21 – Kick the Can”

Seria 3, Odcinek 21 – Kick the Can

Seria 3, Odcinek 17 – One More Pallbearer

Seria 3, Odcinek 17 - One More Pallbearer
Seria 3, Odcinek 17 – One More Pallbearer

Zamożny przemysłowiec, Paul Radin (Joseph Wiseman), przygotowuje wyjątkowo wyrafinowany i okrutny żart, będący swoistą pomstą na trojgu ludzi, którzy – jak wierzy – swoim działaniem wyrządzili mu ogromną krzywdę i niesprawiedliwość. Dysponując ogromnym zapleczem finansowym i kontaktami w świecie szołbiznesu, w schronie atomowym, mieszczącym się pod jednym z należących do niego budynków, Paul montuje ogromny ekran i nagłośnienie, oraz preparuje sfingowany komunikat o nadciągającym zagrożeniu atomowym, oraz krótki film, mający udawać transmisję na żywo, przedstawiający wybuch nuklearny w centrum Nowego Jorku. Ostatnim elementem planu jest zwabienie, pod pozorem sprawy wyjątkowej wagi, trojga ludzi, na których zamierza się zemścić – nauczycielki z gimnazjum, pastora i swojego byłego dowódcy z okresu wojny.

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 17 – One More Pallbearer”

Seria 3, Odcinek 17 – One More Pallbearer

Seria 3, Odcinek 16 – Nothing in the Dark

Seria 3, Odcinek 16 - Nothing in the Dark
Seria 3, Odcinek 16 – Nothing in the Dark

Mieszkającą samotnie staruszkę, Wandę Dunn (Gladys Cooper), ze snu wyrywa odgłos tłukącego się szkła. Chwilę później z zewnątrz dobiegają strzały i jęki, prawdopodobnie rannego, człowieka. Wanda ostrożnie zbliża się do drzwi, zza których dobiegają nawoływania o pomoc. Leżący u progu jej domu mężczyzna twierdzi że jest policjantem, który został poważnie ranny w trakcie pościgu za przestępcą. Przerażona kobieta uchyla nieufnie drzwi. Słowa mężczyzny zyskują potwierdzenie. Na śniegu, o krok od jej mieszkania, leży człowiek w mundurze policyjnym i błaga Wandę, by ta pomogła mu, w przeciwnym bowiem razie wykrwawi się na śmierć. Jednak kobieta mu nie wierzy. Odkąd pewnego dnia, kilka lat temu, ujrzała na własne oczy oblicze Pana Śmierci, który dotknąwszy kobiety w tramwaju spowodował jej zgon, zawsze później udawało się starszuce rozpoznać go, skrywającego się pod maskami innych, z pozoru zwykłych ludzi. Od tego czasu Wanda nie ufa nikomu i spędza kolejne lata zabarykadowna w swoim mieszkaniu, nie wpuszczając doń nikogo i nie wychodząc na zewnątrz, w obawie, że mogłaby natknąć się na Pana Śmierć, który prędzej czy później upomni się o życie starej kobiety.

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 16 – Nothing in the Dark”

Seria 3, Odcinek 16 – Nothing in the Dark

Seria 3, Odcinek 3 – The Shelter

Seria 3, Odcinek 3 - "The Shelter"
Seria 3, Odcinek 3 – „The Shelter”

Lata sześćdziesiąte ubiegłego stulecia w Stanach Zjednoczonych naznaczone były lękiem przed infiltarcją przez szpiegów obcego mocarstwa, oraz kulminacją działań zimnowojennych w postaci nieuniknionej zagłady nuklearnej. Rod Serling niejednokrotnie mierzył się z tymi motywami, w mniej lub bardziej ścisły sposób nawiązując do obaw, które rzucały ponury cień na życie codzienne Amerykanów w „cudownych” latach sześćdziesiątych. Motyw apokalipsy wywołanej atakiem atomowym często przewijał się w dorobku twórcy „Strefy Mroku” – w napisanym na potrzeby antologii „Suspense” scenariuszu do „Nightmare at Ground Zero” poznajemy losy twórcy manekinów, przygotowującego lalki do, niszczonych podczas prób ataków z użyciem broni atomowej, sztucznych osiedli, skutki zagłady nuklearnej mogliśmy zobaczyć w odcinku Time Enough at Last a paranoję i lęk przed obcymi wtapiającymi się w małomiasteczkową społeczność bardzo udanie sportretował w epizodzie The Monsters Are Due on Maple Street. W odcinku tym, ukrywając je pod płaszczykiem opowieści niesamowitej, Serling postawił przez swoimi widzami „zwierciadło”, w którym bezlitośnie ukazywał ich hipokryzję i egoizm, wskazując, jak niewiele potrzeba, by do głosu doszły najgorsze, wręcz zwierzęce, instynkty. „The Shelter” lączy z „The Monsters Are Due on Maple Street” bardzo wiele. Być może zbyt wiele, by poruszane tu, podobne przecież problemy, wywarły równie silne wrażenie, jak w przypadku odcinka pierwszej serii a liczne podobieństwa między plotami obu epizodów, sprawiają, że „The Shelter” jest na wskroś przewidywalne a jego zakończenie nie zaskakuje w żadnym aspekcie. Jakkolwiek, biorąc poprawkę na to, jak mocne wrażenie wywarł ów epizod w okresie swej pierwszej emisji – tydzień po nadaniu tego odcinka prezydent Kennedy, w swoim przemówieniu, nawoływał Amerykanów do zabezpieczania się na okoliczność potencjalnego ataku jądrowego i budowania schronów przeciwatomowych, temat w był niezwykle „na czasie” – trudno nie docenić wielowarstwowego przesłania, jakie pragnął przekazać w „The Shelter” Rod Serling i tego, jakie emocje musiał budzić pierwszy seans tego epizodu.

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 3 – The Shelter”

Seria 3, Odcinek 3 – The Shelter