Seria 4, Odcinek 16 – On Thursday We Leave for Home

Seria 4, Odcinek 16 - On Thursday We Leave for Home
Seria 4, Odcinek 16 – On Thursday We Leave for Home

W roku 1991 grupa 113 uchodźców z Ziemi, uciekając na pokładzie statku międzygwiezdnego Pielgrzym Jeden, rozbija się na jałowej planecie. Podczas nieudanego lądowania pojazd ulega uszkodzeniu i rozbitkowie zmuszeni są pozostać na tym niegościnnym i surowym świecie przez kolejne trzydzieści lat. Pod wodzą charyzmatycznego kapitana Benteena (James Whitmore) udaje im się jednak przetrwać a dzięki jego wsparciu i protekcji nie porzucić nadziei na to, iż któregoś dnia zostaną uratowani i powrócą na piękną, zieloną Ziemię, o której niektórzy z nich – urodzeni na jałowej asteroidzie – słyszeli tylko z opowieści. Nieustannie czuwają przy radarze, nie odbierając niczego, poza kosmicznym szumem. Pewnego dnia ich wciąż tląca się wiara w nadciągający ratunek zostaje nagrodzona. 

Czytaj dalej „Seria 4, Odcinek 16 – On Thursday We Leave for Home”

Seria 4, Odcinek 16 – On Thursday We Leave for Home

Seria 4, Odcinek 6 – Death Ship

Screenshot_1
Seria 4, Odcinek 6 – Death Ship

Kosmos, Układ Gwiezdny 51, rok 1997. Załoga statku kosmicznego E-89 po wielomiesięcznych wojażach i zbadaniu trzynastu planet odbiera sygnał wzywający pomocy z globu, nad powierzchnią którego właśnie przelatują. Kapitan Ross (Jack Klugman) podchodzi do wezwania o pomoc z ogromną ostrożnością i dopiero pod presją pozostałych dwóch członków załogi, poruczników Masona (Ross Martin) i Cartera (Fredrick Beir) – zmęczonych przedłużającym się pozostawaniem w przestrzeni kosmicznej – godzi się na lądowanie na nieznanej planecie. Żaden z nich nie spodziewa się koszmaru, jaki tam zastaną. 

Czytaj dalej „Seria 4, Odcinek 6 – Death Ship”

Seria 4, Odcinek 6 – Death Ship

Seria 3, Odcinek 30 – Hocus-Pocus and Frisby

Seria 3, Odcinek 30 - "Hocus-Pocus and Frisby"
Seria 3, Odcinek 30 – „Hocus-Pocus and Frisby”

Somerset Frisby (Andy Devine) jest notorycznym kłamcą. Jednak jego konfabulacje nie wyrządzają nikomu żadnej krzywdy a nawet umilają czas stałym bywalcom stacji benzynowej, którą jowialny staruszek prowadzi. Nikt, oczywiście, nie wierzy w to, że w przeszłości Pan Frisby był wynalazcą nowego typu silnika, metereologiem, oblatywaczem nowoczesnych aeroplanów, geniuszem matematycznym i żołnierzem w pojedynkę kładącym całe wrogie pułki. Według jego opowieści musiałby być jednocześnie w dwustu miejscach i żyć w dwunastu różnych okresach historycznych. Jakkolwiek wszyscy już przywykli do opowieści Frisby’ego i nikt nie czyni mu z tego powodów wyrzutów większych, niż rzucony od czas do czasu żarcik pod jego adresem. Jednak gdzieś daleko, w próźni kosmicznej znajdują się istoty, którym nie znane jest pojęcie kłamstwa i biorą wszystkie historyjki Somerseta zupełnie poważnie. Uznając Frisby’ego za najświetlejszego przedstawiciela naszego gatunku, postanawiają złożyć mu wizytę. 

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 30 – Hocus-Pocus and Frisby”

Seria 3, Odcinek 30 – Hocus-Pocus and Frisby

Seria 3, Odcinek 28 – The Little People

screenshot_3
Seria 3, Odcinek 28 – „The Little People”

Komandor William Fletcher (Claude Akins) i nawigator Peter Craig (Joe Maross) to kolejni nieszczęśnicy z długiej listy kosmicznych rozbitków, których losy mogliśmy śledzić do tej pory w „Strefie Mroku”. Ich historia zaczyna się od przymusowego lądowania na asteroidzie znajdującej się – a jakże by inaczej – „miliony mil od Ziemi”. Pomiędzy dwoma astronautami narasta konflikt, winikający z tego, iż Craig ma zwyczajnie dość wykonywana rozkazów i okazuje kompletny brak respektu dla łańcucha dowodzenia. Fletcher zmuszony jest więc do samodzielnego naprawiania pojazdu kosmicznego, podczas gdy Craig udaje się na eksplorację asteroidy. Kiedy niesubordynowany załogant powraca ze swej samowolnej wycieczki, ani myśli dzielić się tym, co odkrył. 

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 28 – The Little People”

Seria 3, Odcinek 28 – The Little People

Seria 2, Odcinek 24 – The Rip Van Winkle Caper

Screenshot_1
„They will place themselves in a state of suspended animation until such time as, in the vernacular of their trade – the heat’s off. In this case, apropos of the size of the haul – said period being one hundred years from today’s date, at which point they will wake up and as Mr. Farewell says, walk the earth extremely rich men…” – fragment dłuższej, odrzuconej narracji początkowej Roda Serlinga.

Oszołomiony Christian Horn powoli schodzi z krawędzi zbocza, ku asfaltowej drodze, na której moment potem, w ostatniej chwili, unika potrącenia przez wydającego przerażające dźwięki potwora. Później skołowaciały przybysz z innej epoki dowie się, że ów „potwór” zwie się ciężarówką – co prawdopodobnie i tak nie zmniejszy jego lęku przed tworem czasów, od jakich dzieli go ponad sto lat. Christian Horn nie dowie się jednak, że z pasażerami ciężarówki, która nieomal go zabiła, łączy go fakt, że podobnie, jak i on odbędą oni swoistą podróż w czasie. I podobnie, jak w jego przypadku znajdą się w epoce odległej od swoich czasów o całe sto lat… Historia zupełnie w stylu „Strefy Mroku”, prawda? Aż chciałoby się uwierzyć, że jest prawdziwa i że wszystkie opowieści, które dane nam jest poznać w tym serialu łączą się ze sobą a cała tytułowa Strefa Mroku jest spajającym losy bohaterów poszczególnych historii, uniwersum. Niestety, większość elementów wspólnych, takich jak scenografie, czy lokacje nie pojawiały się wielokrotnie w niezwiązanych ze sobą odcinkach dlatego, że taki był szerszy zamysł twórcy „Strefy Mroku”, ale z tej prozaicznej przyczyny, iż wykorzystywanie tych samych planów i rekwizytów nie obciążało – i tak często nadwyrężanego – budżetu. I choć teoria o ciężarówce prowadzonej przez De Cruza z „The Rip Van Winkle Caper” spod kół której umyka Horn z A Hundred Yards Over the Rim” brzmi niezwykle atrakcyjnie, to podwodem pojawienia się zarówno jej, jak i zaskakująco podobnie wyglądajcych plenerów jest fakt, iż z powodu oszczędności, postanowiono oba epizody nakręcić „za jednym zamachem” w okolicy parku krajobrazowego Lone Pine (który w przypadku niniejszego odcinka udaje okolice parku krajobrazowego Death Valley, inną często wykorzystywaną lokację twórców „Strefy Mroku” – znaną chociażby z odcinka The Lonely).

Czytaj dalej „Seria 2, Odcinek 24 – The Rip Van Winkle Caper”

Seria 2, Odcinek 24 – The Rip Van Winkle Caper

Seria 2, Odcinek 15 – The Invaders

"This is one of the out-of-the-way places. Until now, one of the unvisited places in our solar system - the planet Mars. Bleak. Wasted. Dying. But not quite dead yet." - pierwotna wersja narracji otwierającej odcinek "The Invaders" już na wstępie zdradzała to, co w wersji finalnej okazało się zaskakującym zwrotem akcji.
„This is one of the out-of-the-way places. Until now, one of the unvisited places in our solar system – the planet Mars. Bleak. Wasted. Dying. But not quite dead yet.” – pierwotna wersja narracji otwierającej odcinek „The Invaders” już na wstępie zdradzała to, co w wersji finalnej okazało się zaskakującym zwrotem akcji.

Richard Matheson, jako scenarzysta. Reżyseria Douglasa Heyesa. Ścieżka skomponowana w całości przez Jerry’ego Goldsmitha. Każdemu, kto do tej pory śledził dokonania tej trójki artystów w „Strefie Mroku”, nie potrzeba chyba lepszej rekomendacji? Jakkolwiek, tym razem, zespół złożony z – nie bójmy się tego określenia – geniuszów których dokonania zapisały się złotymi literami w historii telewizji, zasiliła biorąc na siebie cały aktorski ciężar, wybitna artystka, uczennica króla mimów, Marcela Marceau, Agnes Moorehead. Efektem pracy jest „The Invaders” – odcinek zaliczany do ścisłej czołowki najlepszych epizodów „Strefy Mroku”. Czy oglądany współcześnie nadal potrafi wstrząsnąć i przestraszyć? Czy podobnie, jak dzieciaki z cudownych lat sześćdziesiątych będziecie mieli problemy z zaśnięciem po jego obejrzeniu? Cóż, pora byśmy się o tym przekonali.

Czytaj dalej „Seria 2, Odcinek 15 – The Invaders”

Seria 2, Odcinek 15 – The Invaders