Seria 4, Odcinek 17 – Passage on the Lady Anne

Seria 4, Odcinek 17 - Passage on the Lady Anne
Seria 4, Odcinek 17 – Passage on the Lady Anne

Państwo Ransome (Lee Philips i Joyce Van Patten) stanęli w obliczu poważnego kryzysu małżeńskiego. Alan jest człowiekiem bezgranicznie oddanym pracy, oraz interesom i coraz mniej czasu i uwagi poświęca swej żonie Eileen. Kiedy wybiera się w kolejną podróż biznesową do Anglii, kobieta skłania go do tego, by zabrał ją ze sobą a ponadto nalega na to, by to ona mogła zdecydować o wyborze środka transportu. Chcąc ratować rozsypujący się i wyzuty z uczuć związek, podejmuje decyzję, by podróż z Nowego Jorku do Southampton odbyć na pokładzie leciwego, powolnego liniowca, Lady Anne. Dla Lady Anne będzie to ostatni rejs, dla Ransome’ów szansa na nowy początek.   Czytaj dalej „Seria 4, Odcinek 17 – Passage on the Lady Anne”

Reklamy
Seria 4, Odcinek 17 – Passage on the Lady Anne

Seria 3, Odcinek 22 – A Piano in the House

screenshot_8
Seria 3, Odcinek 22 – A Piano in the House

Fitzgerald Fortune (Barry Morse), surowy i bezlitosny krytyk teatralny, wstępuje do sklepiku ze starzyzną w celu nabycia prezentu dla swojej młodej – o wiele młodszej od niego – żony. Jego uwagę przykuwa stara zakurzona pianola. Sprzedawca, typ o odstręczającym usposobieniu, początkowo zbywa natrętnego klienta, lecz gdy Fitz uruchamia mechanizm, w którym zamontowana jest rolka z utworem „I’m in the Mood for Love”, nastawienie subiekta zmienia się diametralnie. Mężczyzna staje się przymilny i uprzejmy. W tej atmosferze panowie dobijają targu, lecz gdy utwór dobiega końca, sprzedający ponownie staje się skwaszony i opryskliwy. 

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 22 – A Piano in the House”

Seria 3, Odcinek 22 – A Piano in the House

Seria 2, Odcinek 25 – The Silence

Screenshot_4
“The note that this man is carrying across a club room is in the form of a proposed wager, but it’s the kind of wager that comes with a precedent. It stands alone in the annals of bet-making as the strangest game of chance ever afforded by one man to another. In just a moment, we’ll see the terms of the wager and what young Mr. Tennyson does about it. And in the process, we’ll witness all parties spin a wheel of chance in a very bizarre casino called…the Twilight Zone.”

Tylko uzdolnionym reżyserom udaje się przekraczać kłody rzucane im pod nogi przez złośliwy los i przypadek, a naprawdę nieliczni potrafią obrócić niekorzystny zbieg okoliczności na swoją korzyść, przekuwając problemy realizacyjne w zalety. Można uznać za zabawne – patrząc na opisane niżej zdarzenie z perspektywy czasu – że jedna z pamiętnych ról znakomitego aktora Franchota Tone’a jest poniekąd wynikiem jego nieprzygody, w którą wplątany był rzeczony artysta i pewna młoda dama. Ekipa realizacyjna, zgromadzona tym razem pod dyrekcją Borisa Sagala – późniejszego reżysera kultowego filmu na podstawie powieści „Ostatni człowiek na Ziemi” pióra Richarda Mathesona, „The Omega Man” (1971), oraz ojca aktorki Katey Sagal („Świat według Bundych”, „Lost”, „Synowie Anarchii”) – z niepokojem oczekiwała spoźniającego się na drugi dzień zdjęciowy Tone’a. Po czterech godzinach bezowocnego czekania na aktora skontaktowano się z jego agentem, który poinformował ekipę, iż Tone, wskutek nieszczęśliwego wypadku zaszłego ubiegłego wieczoru, przebywa właśnie w szpitalu. Według aktora, którego lewa połowa twarzy nosiła sińce i podrapania, stało się to podczas niefortunnej próby zerwania kwiatu – niedoszły amant pragnął podarować go pewnej niewieście – rosnącego na tarasie, w trakcie sięgania po który, Tone upadł i wylądował z twarzą na podjeździe. Sam Serling twierdził w późniejszym czasie, że z obrażeniami na twarzy Tone’a wiąże się zupełnie inna historia, w którą – owszem – zamieszana była płeć piękna, oraz pięści pewnego zazdrosnego o miłosne podchody aktora, chłopaka owej panny. Jakkolwiek by nie było, Boris Sagal stanął przed wyzwaniem – musiał tak pokierować aktorem, by obrażenia nie były widoczne na ekranie. Dlatego właśnie, to co możemy brać za wyraz wyjątkowo podłej natury i przebiegłości ujawniającej się w zachowaniu postaci granej przez Tone’a – zerkanie przez ramię, wyglądanie zza rogu, przechylanie głowy w jakby nerwowym tiku – jest wynikiem zręczności reżyserskiej Sagala. Dzięki przypadkowi i sprawnemu pokierowaniu aktorem, reżyser „nadpisał” postaci cechy, które nie tylko znakomicie wkomponowały się w fabułę i charakter postaci, ale sprawiły, że kreację Tone’a można uznać za fenomenalną a pochwały ze strony płynące pod adresem reżyserii Borisa Sagala, w pełni uzasadnione.

Czytaj dalej „Seria 2, Odcinek 25 – The Silence”

Seria 2, Odcinek 25 – The Silence

Seria 2, Odcinek 16 – A Penny for Your Thoughts

(...) the story has to do with a young bank clerk who for some unexplained and most uncanny reason finds himself able to read other people's minds. And then finds that the power can get him into a peck of trouble and a bushel of travail..."
” (…) the story has to do with a young bank clerk who for some unexplained and most uncanny reason finds himself able to read other people’s minds. And then finds that the power can get him into a peck of trouble and a bushel of travail…”

George Clayton Johnson, autor w którego dorobku znalazły się zaledwie cztery scenariusze napisane na potrzeby „Strefy Mroku”, już swym pierwszym skryptem dokonał tego, co dotąd z trudem przychodziło Rodowi Serlingowi. „A Penny for Your Thoughts” to urocza, zabawna w nienachalny sposób i jednocześnie mądra komedia o tym, że możliwość czytania myśli innych ludzi wcale nie musi stanowić klucza do zrozumienia ich intencji i drogi do lepszego ich poznania. Taki dar może okazać się zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem, które sprowadzić może na potencjalnego telepatę stos kłopotów. Przekonali się o tym bohaterowie dwóch wcześniejszych wersji scenariusza. Pierwszy był szulerem, który wygrywał partie pokera, zaglądając do głów innych graczy a kiedy doszedł do gry o naprawdę wielką stawkę, okazało się, jego przeciwnik Azjata myśli… po chińsku. Drugi miał jeszcze większego pecha – został zastrzelony przez bandytę, który myślał, że jego pistolet jest nienabity. Na szczęście sympatycznemu, choć nieco ciapowatemu, bohaterowi ostatecznej wersji „A Penny for Your Thoughts”, dar czytania ludzkich myśli przyniósł więcej dobrego niż złego.

Czytaj dalej „Seria 2, Odcinek 16 – A Penny for Your Thoughts”

Seria 2, Odcinek 16 – A Penny for Your Thoughts