Literatura: Perchance to Dream: Selected Stories, Charles Beaumont

screenshot_11
Perchance to Dream: Selected Stories, Penguin Classics, 2015

Nie odbiegającym od prawdy, choć z całą pewnością niesprawiedliwym, będzie stwierdzenie, że relatywnie niewielkie grono czytelników, którzy dzisiaj pamiętają kim był Charles Beaumont byłoby dziś jeszcze mniejsze, gdyby nie jego współpraca z Rodem Serlingiem, oraz Rayem Bradburym – przyjacielem i mentorem Chucka – jak również z Georgem Claytonem Johnsonem. Czy opowiadania pisarza byłyby czytane współcześnie i ukazywałyby się w regularnie wznawianych, jak i zupełnie nowych kolekcjach i antologiach, gdyby nie jego wkład w tworzenie „Strefy Mroku” i popularność jaką zyskał serial? Prawdopodobnie nie. Z drugiej jednak strony zadać należy inne pytania. Jakim serialem byłaby „Strefa Mroku” bez Charlesa Beaumonta? I na jakie wyżyny mógłby wzbić się ów pisarz – który w poruszanych w swych opowiadaniach kwestiach i w materii zawartych w nich koncepcji wyprzedzał pisarzy takich, jak Isaac Asimov, Ira Levin i Phillip K. Dick – gdyby nie jego nieuleczalna choroba i przedwczesna śmierć w 1967 roku, w wieku zaledwie trzydziestu ośmiu lat? Zbiór „Perchance to Dream: Selected Stories” wydany w październiku 2015 roku daje znakomitą sposobność zapoznania się z dziełami tego wyjątkowego pisarza i scenarzysty. Kolekcja ta wydaje się idealna, zarówno dla nowych, zupełnie nieznających jego dorobku czytelników, jak i dla wielbicieli twórczości zaadaptowanej później na potrzeby „Strefy Mroku”, którym dane tu będzie poznać nieco inne oblicze Chucka Beaumonta.

Czytaj dalej „Literatura: Perchance to Dream: Selected Stories, Charles Beaumont”

Literatura: Perchance to Dream: Selected Stories, Charles Beaumont

Seria 3, Odcinek 17 – One More Pallbearer

Seria 3, Odcinek 17 - One More Pallbearer
Seria 3, Odcinek 17 – One More Pallbearer

Zamożny przemysłowiec, Paul Radin (Joseph Wiseman), przygotowuje wyjątkowo wyrafinowany i okrutny żart, będący swoistą pomstą na trojgu ludzi, którzy – jak wierzy – swoim działaniem wyrządzili mu ogromną krzywdę i niesprawiedliwość. Dysponując ogromnym zapleczem finansowym i kontaktami w świecie szołbiznesu, w schronie atomowym, mieszczącym się pod jednym z należących do niego budynków, Paul montuje ogromny ekran i nagłośnienie, oraz preparuje sfingowany komunikat o nadciągającym zagrożeniu atomowym, oraz krótki film, mający udawać transmisję na żywo, przedstawiający wybuch nuklearny w centrum Nowego Jorku. Ostatnim elementem planu jest zwabienie, pod pozorem sprawy wyjątkowej wagi, trojga ludzi, na których zamierza się zemścić – nauczycielki z gimnazjum, pastora i swojego byłego dowódcy z okresu wojny.

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 17 – One More Pallbearer”

Seria 3, Odcinek 17 – One More Pallbearer

Seria 3, Odcinek 11 – Still Valley

Seria 3, Odcinek 11 - Still Valley
Seria 3, Odcinek 11 – Still Valley

Rok 1863. W przededniu krwawej bitwy pod Gettysburgiem, dwójka konfederackich żołnierzy przeprowadza zwiad w dolinie Channow, w celu rozeznania się odnośnie rozłożenia wojsk Unii. Obaj są zmęczeni i głodni i tak, jak u większości żołnierzy Południa, ich morale wisi na włosku. Bardziej doświadczony, Paradine (Gary Merrill) robi jednak, co może by „ustawić do pionu” popadającego w coraz głębsze zwątpienie Daugera (Ben Cooper), który twierdzi, że tylko cud może uratować Południe przed sromotną porażką. Żołnierze mają jednak zadanie do wykonania i, mimo znużenia i głodu, cała reszta wojska polega na wynikach ich zwiadu. Gdy z leżącej w dolinie Channow mieściny dobiega rżenie koni, które nagle się urywa, Paradine decyduje się udać osobiście na miejsce i sprawdzić, co knują żołnierze Unii. Pozostawia Daugera na czatach, rozkazując mu, by gdy tylko usłyszy pierwszy strzał, w te pędy udał do obozu Konfederatów i poinformował ich o pojawieniu się Jankesów. Paradine zaś skrada się w kierunku osady i zaskoczeniem odkrywa, że ulice mieściny świecą pustkami. W jeszcze większe zdumienie wprawia go, zastały w kompletnym bezruchu, regiment wojsk unijnych. Żołnierze stoją w pozach, jakby zatrzymany nagle czas zaskoczył ich w trakcie wykonywania rutynowych zdań. Gdy Paradine przemierza się pomiędzy nieruchomymi i niemymi postaciami, dobiega go głos tłukącej się, spadającej z okna doniczki. Okazuje się, że nie dla wszystkich w dolinie czas się zatrzymał.

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 11 – Still Valley”

Seria 3, Odcinek 11 – Still Valley

Seria 3, Odcinek 8 – It’s a Good Life

screenshot_7
Seria 3, Odcinek 8 – It’s a Good Life

Peaksville w stanie Ohio pozornie nie różni się niczym od innych, małych miasteczek, jakich setki możemy znaleźć na mapie Stanów Zjednoczonych. Problem leży jednak w tym, że w rzeczywistości, Peaksville jest jedynym miastem na mapie, nie tylko Ameryki, ale też świata, który poza nim przestał istnieć. A właściwie – świata, który został wymazany przez potwora, który twardą ręką rządzi w Peaksville, pozbawiwszy jego mieszkańców elektryczności, dopływu zasobów, których stan w miasteczku kurczy się coraz bardziej, oraz – przede wszystkim – odebrawszy ludziom wolną wolę i możliwość podejmowania decyzji. Ludzie z Peaksville żyją tylko po to by spełniać kaprysy i uśmiechać się szeroko, chwaląc jego postępowanie, nieważne, jak potwornym ono by nie było. A gdy tylko odczyta w ich myślach jakąś negatywną nutę… Cóż, odesłanie na „pole kukurydzy” może się wydawać aktem łaski. Bowiem potwór potrafi transformować ludzi w rzeczy. Niemożliwe do wybrażenia, przerażające i wywołujące paniczny strach. Wystarczające, by trzymać w ryzach całe miasteczko. Potwór ów nazywa się Anthony Fremont (Billy Mumy), lat sześć. Brakuje mu zęba na przedzie, ma za to duże oczy, piegi na nosie i omnipotencję.

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 8 – It’s a Good Life”

Seria 3, Odcinek 8 – It’s a Good Life

Seria 3, Odcinek 1 – Two

Seria 3, Odcinek 1 - "Two"
Seria 3, Odcinek 1 – „Two”

„Nigdy wcześniej nie czułem się tak pozbawiony pomysłów, jak w tej chwili” – przyznał w jednym z wywiadów, udzielonych w kwietniu 1961 roku, Rod Serling. „Dotąd historie pojawiały się w mojej głowie tak szybko, że niemal nie nadążałem z przelewaniem ich na papier…  W ciągu dwóch ostatnich lat napisałem scenariusze do czterdziestu siedmiu z sześćdziesięciu ośmiu odcinków ‚Strefy Mroku’ i stworzyłem trzynaście z dwudziestu sześciu historii na potrzeby kolejnego sezonu. Zbyt dużo pisałem. Czuję się półprzytomny. (…) Nie jestem w stanie utrzymać swojej twórczości na dotychczasowym poziomie. Zaczynam ‚pożyczać’ ze swoich wcześniejszych opowieści i kopiować samego siebie. Zaczynam dostrzegać to coraz wyraźniej.”  Dla twórcy „Strefy Mroku” stawało się jasne, że aby utrzymać jakość swojego serialu, musi nabrać nieco dystansu do swej pracy i pozwolić innym twórcom na zaprezentowanie swoich umiejętności. To dyskretne wycofanie się w cień – choć wciąż jeszcze nie swoiste „opuszczenie pokładu”, czy raczej „przekazanie sterów”, co miało nastąpić jakiś czas później – dało nieco więcej przestrzeni innym – dotychczasowym i całkiem nowym – twórcom, którzy dzięki temu mogli zaprezentować zupełnie nowe pomysły i świeże podeście w zakresie realizacyjnym. Montgomery Pittman, reżyser i twórca scenariusza do „Two” nie był debiutantem w „Strefie Mroku” – wcześniej wyreżyserował Will the Real Martian Please Stand Up?Jednak to w „Two” pokazuje właśnie swój ogromny talent na dwóch płaszcznach, jako jedyny z twórców skupionych wokół „Strefy Mroku”, reżyserując napisaną przez siebie historię. „Two” to skrzętnie zrealizowana i znakomicie poprowadzona opowieść o dwojgu ludzi, którzy – być może – są ostatnimi żyjącymi i myślącymi stworzeniami na planecie Ziemia. Plot może nie sprawiać wrażenia zbyt wysublimowanego – wprost przeciwnie, jest to prosta historia o uczuciu rodzącym się pomiędzy dwojgiem, początkowo wrogo do siebie nastawionych, żołnierzy – ale dzięki pieczołowicie dopasowanym do siebie elementom, jej nieskomplikowany – acz liryczny wydźwięk – sprawia, że odcinek zapada w pamięć na dłużej – nawet jeśli wydaje się być nieco oderwanym od tego, co dotychczas mogliśmy oglądać w „Strefie Mroku”.

Czytaj dalej „Seria 3, Odcinek 1 – Two”

Seria 3, Odcinek 1 – Two

Hitch-hiker: fanowskie przeróbki

Hitch-hiker: fanowskie remake'i
Hitch-hiker: fanowskie przeróbki

Scenariusze, na podstawie których powstawały kolejne odcinki „Strefy Mroku” są niesłychanie wdzięcznym i teoretycznie łatwym materiałem do wszelkiej maści przeróbek i adaptacji. Zwarta, rozpisana na niepełne półgodziny fabuła, sporadyczne wybieganie poza pojedyncze, wąskie plany i zazwyczaj niewielka liczba aktorów, wpływają na łatwość adaptacji i w sprawnych rękach, nawet przy niewielkim budżecie, można uzyskać całkiem interesujący efekt. Oczywiście, mimo tego, że większość skryptów „Strefy Mroku” to swoiste „samograje”, przy nieodpowiednim podejściu i kiepskim doborze ekipy zamiast udanego remake’u możemy otrzymać mierną podróbkę, będącą cieniem oryginalnego seansu. Szesnasty odcinek pierwszego sezonu, Hitch-hiker jest wyjątkowo często podejmowanym przez domorosłych „filmowców” wyzwaniem. Niestety (prawie) żadna z nich nie oddaje sprawiedliwości oryginalnemu obrazowi.

Czytaj dalej „Hitch-hiker: fanowskie przeróbki”

Hitch-hiker: fanowskie przeróbki