Seria 3, Odcinek 34 – Young Man’s Fancy

Seria 3, Odcinek 34 - "Young Man's Fancy"
Seria 3, Odcinek 34 – „Young Man’s Fancy”

Virginia Laine (Phyllis Thaxter) czekała długich dwanaście lat, by jej miłość do Alexa Walkera (Alex Nicol) mogła w końcu zostać zwieńczona związkiem małżeńskim. Przez ten czas na drodze do szczęścia tych dwojga stała wyjątkowo zaborcza matka Alexa, Henrietta Walker (Helen Brown). Rok po śmierci starszej pani obecni państwo Walkerowie po raz ostatni przybywają do domu, w którym Alex spędził dzieciństwo, z zamiarem z sfinalizowania sprzedaży nieruchomości. Virginia nie ukrywa radości, że raz na zawsze pozbędzie się wszystkich pamiątek po matce swojego męża i w końcu będzie miała go tylko dla siebie. Nie bierze jednak pod uwagę ogromnego wpływu, jaki odwiedziny w domu pełnym memorabiliów i wiążących się z nimi wspomnień, wywrą na Alexa. 

Kiedy euforia wywołana zawarciem związku małżeńskiego z wolna mija, Alex zaczyna czuć się niepewnie w domu, w którym każdy przedmiot wywołuje falę wspomnień z dzieciństwa. Virginia z początku nie dostrzega wagi sytuacji i odsyła męża do spakowania kilku rzeczy z sypialni na piętrze, sama telefonując w tym czasie do agenta nieruchomości i zapraszając go do przybycia, celem podpisania umowy sprzedaży.

"We used to sit in here all the time listening to music. Mother's favorite was Eddy Duchin. I just remembered she used to be crazy about a record of his called 'The Lady in Red'. You remember that?
„We used to sit in here all the time listening to music. Mother’s favorite was Eddy Duchin. I just remembered she used to be crazy about a record of his called ‚The Lady in Red’. You remember that?

Alex tymczasem, w swoim dawnym pokoju, z coraz większym rozrzewnieniem i nostalgią, odnajduje swoje niegdysiejsze skarby. Książki, które pobudzały kiedyś jego dziecięcą wyobraźnię, zabawki i ubranka, na które moda przeminąła wiele lat temu. W międzyczasie Virginia doświadcza trudnych do wyjaśnienia fenomenów. Stare, popsute radio nagle zaczyna odgrywać ulubioną piosenkę matki Alexa, „The Lady in Red” w wykonaniu Eddiego Duchina, a ogromny zegraz z wahadłem, raz to zaczyna działać, raz przestaje.

Kiedy przybywa pan Wilkinson (Wallace Rooney), pośrednik nieruchomości, Virginia z trudem ściąga męża na dół. Alex jest naprawdę rozkojarzony a kiedy waha się nad podjęciem decyzji, jego żona ma kolejne omamy wzrokowe – nowoczesny aparat telefoniczny zmienia się na moment w model z lat trzydziestych. Alex ostatecznie odmawia podpisania umowy i prosi agenta o danie mu dłuższego czasu na zastanowienie. 

"Oh, i... i was just looking at some of my old things that mother kept. Look. Looks as good as ever."
„Oh, i… i was just looking at some of my old things that mother kept. Look. Looks as good as ever.”

Kiedy pan Wilkinson opuszcza dom Walkerów, Alex wraca do swojego pokoju, nie zwracając uwagi na błagania żony. Zrozpaczona Virginia dostrzega liczne zmiany w mieszkaniu. Świat okresu lat trzydziestych – dzieciństwa Alexa – i świat obecnych czasów, zdają się przenikać. Kobieta nieomal przewraca się przez staroświecki odkurzacz, na fotelu spoczywa czasopismo sprzed lat a na tacce na słodycze pojawia się ulubione toffi Alexa. Kiedy Virginia pędzi na górę, do dawnego pokoju jej męża, na drodze staje jej duch Henrietty Walker.

Virginia ze łzami w oczach krzyczy „On należy teraz do mnie!”, na co Henrietta, nie okazując żadnych emocji poza pogardą, kręci odmownie głową i odchodzi w kierunku pokoju swego syna. Kiedy otwierają się drzwi z pomieszczenia wychyla się kilkunastoletni Alex (Ricky Kelman) i zwraca się do Virginii słowami „Odejdź! Nie chcemy cię tu, paniusiu!”. Następnie syn i matka znikają za drzwiami pokoju, pozostawiając przerażoną i zrozpaczoną kobietę samą.

screenshot_2
„I don’t want to sell the house. I don’t want to sell it, mother.”

„Young Man’s Fancy” to powrót Richarda Mathesona (scenariusz) i Johna Brahma (reżyseria) do, zdawać by się mogło, porzuconych w sezonie trzecim motywów związanych z nostalgią i pragnieniem – w tym przypadku prowadzącym do nieszczęścia, podobnie jak w A Stop at Willoughby –  powrotu do beztroskich czasów dzieciństwa. Skrypt Mathesona wzbogaca dobrze znane schematy o element uzależnienia od miłości matki – pod wieloma względami zgubnej i toksycznej – której postać „podcina skrzydła” głównemu bohaterowi i jego ukochanej, niwecząc ich szczęście nawet zza grobu. Zamiarem autora scenariusza było jednak nadanie postaci Henrietty o wiele bardziej złowieszczego charakteru, niż możemy to zobaczyć w przypadku finałowego odcinka.

"Alex, you promised me when your mother died, you'd sell this house. Well, she's dead."
„Alex, you promised me when your mother died, you’d sell this house. Well, she’s dead.”

Zdaniem Mathesona, „Young Man’s Fancy” (pierwotnie zatytułowane „The House”) powinno być przede wszystkim opowieścią grozy z złowrogim duchem w centralnej roli. Pod pewnymi względami trudno nie zgodzić się z zastrzeżeniami pisarza. W odcinku pejoratywny wizerunek matki Alexa budowany jest tylko i wyłącznie przez Virginię, podczas gdy pełnia obrazu – piękny, zadbany dom, słodkie i beztroskie dzieciństwo, jakie wspomina mężczyzna, wyraźny dostatek – tworzy przed widzem raczej pozytywny obraz Henrietty, poniekąd cedując niepożądane (przez Mathesona) negatywne uczucia widza na postać młodej małżonki.

"We'll get out of here."
„We’ll get out of here.”

W odcinku nie tylko złagodzono charakter Henrietty, ale również nie uwzględniono sceny finałowej, która znajdowała się w skrypcie. Po tym, jak małoletni Alex odsyła Virginię, ta z krzykiem pędzi za nim i z hukiem otwiera drzwi pokoju i zamiera w bezruchu. Pokój wygląda dokładnie, jak w roku 1930. Następnie – przez lekką, drgającą mgiełkę – pojawia się obraz współczesnej wersji pokoju i nie ma w nim ani chłopca, ani matki. Ostatnie ujęcie to pełne przerażenia, niedowierzające oczy Virginii.

screenshot_6
„No, you can’t have him. I won’t let you have him. He’s mine now. Mine! Yes, he is, because i’m right for him. I won’t try to destroy him like you did. My love will make him strong, not weak, not dependent. Yes, it’s true. You’ve always known it’s true, and you hated me for it. Well, your hatred isn’t strong enough now. Your desire to dominate him isn’t strong enough. He’s not your little boy anymore. Leave him be.”

O ile finałowa wersja „Young Man’s Fancy” niezupełnie spełniła oczekiwania Richarda Mathesona, to trudno odmówić temu odcinkowi trzymającego w niepokoju klimatu. Od pierwszych chwil – po początkowej narracji Serlinga – czuć, że szczęście młodych małżonków jest zagrożone i ich przybycie do domu było ogromnym błędem. Pięknie pokazano tu, jak pomiędzy relacje Virginii i Alexa wbija się klinem trudna do powstrzymania siła, której jedno z nich nie może się przeciwstawić a drugie, bez wsparcia, nie ma możliwości zwyciężyć. Aktorsko „Young Man’s Fancy” jest perfekcyjne. Zarówno Alex Nicol – w roli, pogrążającego się w szczególnym rodzaju obłędu, męża – jak i przekonująco prezentująca szerokie spektrum emocji Phyllis Thaxter, wypadają wyśmienicie. Dodatkowo epizodyczna rola Wallace’a Rooneya, wnosi do tej ponurej atmosfery szczyptę humoru, dzięki sprawnie napisanym dialogom z jego udziałem („Fine and dandy!”).

"Go away, lady. We don't need you anymore."
„Go away, lady. We don’t need you anymore.”

Ocena odcinka: 7/10

Reklamy
Seria 3, Odcinek 34 – Young Man’s Fancy

Jedna uwaga do wpisu “Seria 3, Odcinek 34 – Young Man’s Fancy

  1. Nie wiem czy pisałem wcześniej, ale Matheson to mój ulubiony scenarzysta SM. Chyba jeszcze nie było odcinka wg jego pomysłu, który by mi się nie podobał, a w najgorszym razie był na przyzwoitym poziomie. Podobnie jest w tym przypadku czyli kolejna dobra robota na 7/10.

    Polubione przez 1 osoba

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s